Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”Η ΣΤΕΦΑΝΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΣΥΦΟΠΕΔΙΟΥ (1945).





Η ΣΤΕΦΑΝΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΣΣΥΦΟΠΕΔΙΟΥ (1945). 


Στο βάπτισμα, το αγαπημένο αυτό παιδί του Θεού ονομάσθηκε Στέφκα Ντιούρτσεβιτς. Γεννήθηκε το 1887 στο χωριό Βράκα, κοντά στήν πόλη  Σκάνταρ, στήν Αλβανία. Όταν ήταν ακόμη παιδί, οι Αλβανοί εκδίωξαν ιήν Στέφκα και την οικογένεια της, εξαναγκάζοντας τους να μετακομίσουν στο χωριό Ντρένοβατς του Κοσσυφοπεδίου. Όταν ενηλικιώθηκε, ή Στέφκα ζούσε μόνη σε ένα μικρό σπίτι στο Ντρένοβατς, αφιερώνοντας τον εαυτό της στον Κύριο και Σωτήρα Ιησού Χριστό μέσω της προσευχής, της νηστείας και της ησυχίας. Πήγαινε τακτικά για εξομολόγηση και θεία Κοινωνία στήν Μονή Ντέτσανι, όπου την ανακάλυψε ό Επίσκοπος Νικόλαος, ό όποιος της ζήτησε να μετακομίσει στήν Μονή της Ζίτσα για να την έχει για παράδειγμα σε όλες τις μοναχές εκεί. 


Αύτή επειδή υπέφερε από τα πόδια της, λόγω της ορθοστασίας στις πολύωρες ακολουθίες, δεν μπορούσε πια να κάνει την εξαντλητική πορεία μέχρι το Ντέτσανι και επομένως δέχθηκε την κλήση του Επισκόπου Νικολάου. Επιθυμώντας την κατά μόνας προσευχή, ή Στέφκα δέχθηκε αργότερα την πρόσκληση της Νάντα ’Άντγιτς—τής μετέπειτα Μητέρας ’Άννας—καί ταξίδεψε στήν Μπίτολα, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της σε ένα απομονωμένο σπιτάκι στον κήπο του βρεφικού σταθμού «Μπόγκνταϊ». Το τέλος της ζωής της φανέρωσε ένα διπλό μαρτύριο. Υπομονετικά υπέμεινε τον πόνο των άνοιχτών πληγών στα πόδια της από τις πολλές ώρες της προσωπικής της προσευχής στο σπιτάκι της επιπλέον, οι Γερμανοί στρατιώτες επιδείνωσαν την κατάσταση της υγείας της, όταν την ξυλοκόπησαν, επειδή δεν έσβηνε την κανδήλα πού έκαιγε συνεχώς στο δωμάτιό της, ένώ εκείνοι είχαν δώσει διαταγή να γίνει στήν πόλη γενική συσκότιση. 


Υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες πού είπαν ότι ενόσω την χτυπούσαν, το αίμα από τις πληγές της ξεχύνονταν και γέμιζε το πάτωμα και τούς; τοίχους τού δωματίου της. Πέθανε ως μάρτυς το 1945- Λίγο μόνον πριν τον θάνατό της, κάποιος Βούλγαρος επίσκοπος δέχθηκε την Στέφκα στις μοναστικές τάξεις δίνοντάς της το όνομα Στεφανίδα, το οποίο προέρχεται από την ελληνική λέξη «στέφανος». 'Η Νεομάρτυς Αδελφή Στεφανίδα θάφτηκε τιμητικά στήν Μονή τού 'Αγ. Χριστοφόρου, κοντά στήν Μπίτολα.


'Η Αδελφή Στεφανίδα μάς άφησε ένα Ορθόδοξο πνευματικό κλασσικό έργο των καιρών μας—τίς Εξομολογήσεις της. Αυτές οι 92 εξομολογητικές επιστολές, τις όποιες συνέθεσε λόγω της υπόσχεσης της ησυχίας πού είχε δώσει, συγκεντρώθηκαν από τον πνευματικό της πατέρα, Βίκτωρα, τον Σέρβο Ορθόδοξο Επίσκοπο τού Σκάνταρ. Οι επιστολές περιέχουν κατά τον Επίσκοπο Άμφιλόχιο Ράντοβιτς, «την φωτεινή λάμψη όπως επίσης και την απλή πνευματική εμπειρία αυτής της Αγίας τού καιρού μας. Σε αυτές παρατηρούμε ότι, με την φλογερή πίστη για τον Χριστό και την Αγάπη της για τον Θεό, συμμετείχε στήν Θεία Ευχαριστία κάθε εβδομάδα, και μερικές φορές δύο φορές την εβδομάδα. Νήστευε αυστηρά όλον τον χρόνο, χρησιμοποιώντας το λάδι κυρίως για το κανδήλι της, και τρώγοντας ψάρι μόνον στήν Γέννηση τού Χριστού και το Πάσχα, χάριν της αγάπης πρός τούς άλλους. Οι Εξομολογήσεις της είναι διαποτισμένες από μία βαθειά παραδοσιακή θλίψη, πού χαρακτηρίζει εν γένει τον λαό μας, αλλά με μία ακόμη βαθύτερη χαρά, πού γεννιόταν μέσα της από την διαρκή ένωσή της με τον Χριστό».


Αληθινά ψυχωφελείς για όλους τούς Σέρβους Ορθοδόξους ζηλωτές, αυτές οι εξομολογητικές επιστολές, όταν μεταφρασθούν, θα γίνουν για όλους πηγή ύδατος ζώντος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΣΕΡΒΙΚΟ  ΠΑΤΕΡΙΚΟ. ΤΟΜΟΣ Α.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ 2015

ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ” Η ΜΗΤΕΡΑ ΑΝΝΑ ΤΗΣ ΒΡΑΤΣΕΒΣΙΝΑ.





Η ΜΗΤΕΡΑ ΑΝΝΑ ΤΗΣ ΒΡΑΤΣΕΒΣΙΝΑ. 



Στήν βάπτισή της, ή μητέρα Άννα ονομάσθηκε Νάντα ’Άντγιτς, θυγατέρα του Σρέτεν Άντγιτς, ιδρυτή της περίφημης Σχολής Διδασκάλων Γιαγκόντιν. Άνθρωπος με μεγάλη μόρφωση και ειδικευμένη στις τέχνες και στήν λογοτεχνία, παρέδωσε όλη της την ζωή στον Χριστό και στήν μόρφωση των παιδιών. Ένώ ήταν ακόμη στον κόσμο, ή Νάντα διατηρούσε ένα ορφανοτροφείο για παιδιά στήν Μπίτολα, πού ονομαζόταν «Μπόγκνταϊ» ( Ό Θεός δίνει), το όποιο διηύθυνε ό Επίσκοπος Νικόλαος. "Όταν οι Βούλγαροι εισέβαλαν στήν Μπίτολα το 1941» μετακόμισε στο Κράλιεβο και το Τέρστενικ όπου συνέχισε, κάτω από τραχείες συνθήκες, την κοινωνική και εκπαιδευτική της εργασία με τα παιδιά πού ήταν πρόσφυγες από την Βοσνία, Βόϊβοντινα και άλλες περιοχες.



Μετά τον πόλεμο, ή άνάληφη όλων των ορφανοτροφείων από ι ίιν κυβέρνηση ώθησε την Νάντα να σκεφθεΐ πιό σοβαρά την είσοδό της στις μοναστικές τάξεις, πράγμα το όποιο και έκανε στήν Μονή Στρενιε Σερβίας, το 1945• Κατόπιν άναχώρησε για την Μονή Βρατσέβσινα,  που βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Ρούντνικ, όχι μακριά από την εθνική όδό Κραγκούγεβατς-Γκόρνι Μιλάνοβατς. Έπειτα από άρκετά χρόνια  μοναχικών αγώνων εν Κυρίω, ή Αδελφή Άννα έγινε Ηγουμένη στην Βρατσέβσινα. Αύτή ήταν το «πνευματικό φώς» για την κοινότητα των αδελφών πού βρίσκονταν εκεί, καθώς τούς καθοδηγούσε με το παράδειγμα μάλλον παρά με τα λόγια, δίνοντας έμφαση στήν ασκητική προσπάθεια, την πνευματική τελείωση και το ιεραποστολικό πνεύμα. κατηύθυνε ακόμη πολλούς νέους στήν θεολογική σχολή για να προετοιμαστούν για την ιεροσύνη. Ή μητέρα Άννα είναι πραγματικά μια σύγχρονη άγια, για όλους όσοι συνεχίζουν να δέχονται την μητρική της καθοδήγηση εφ’ όσον την τιμούν με πίστη, ελπίδα και Αγάπη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΣΕΡΒΙΚΟ  ΠΑΤΕΡΙΚΟ. ΤΟΜΟΣ Α.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ 2015

Српски прота Милутин Тесла (1819-1879), отац Николе Тесле. ΤΑΙΝΙΑ Ο ΣΕΡΒΟΣ ΙΕΡΕΑ ΜΙΛΟΥΤΙΝ ΤΕΣΛΑ (1819-1979)





ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ. ΠΑΤΗΡ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΦΟΥΝΤΑΣ.


ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ” Η ΟΣΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ ΤΗΣ ΡΑΒΑΝΙΤΣΑ. 'Η Αδελφή Ευφημία θεωρείται ή «νέα Μυροφόρος» μεταξύ των ζηλωτών Ορθοδόξων Χριστιανών οι όποιοι γνωρίζουν την ζωή της και την αιώνια παρουσία της."




ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”

Η ΟΣΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ ΤΗΣ ΡΑΒΑΝΙΤΣΑ. 'Η Αδελφή Ευφημία θεωρείται ή «νέα Μυροφόρος» μεταξύ των ζηλωτών Ορθοδόξων Χριστιανών οι όποιοι γνωρίζουν την ζωή της και την αιώνια παρουσία της. Εξ αρχής ήταν γνωστή ως Αδελφή Μπόγκινια, όταν έκάρη για πρώτη φορά μοναχή στήν Μονή Ραβάνιτσα (1920), όπου αργότερα  έγινε ή Μεγαλόσχημη 'Ηγουμένη Ευφημία (1945)

Νέα ακόμη, υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του Πνευματικού Κινήματος της Προσευχής της Κοινότητας του Τσουκόγιεβατς και ήταν φλογερή λαϊκή ιεραπόστολος για είκοσι περίπου χρόνια. Ταξίδευε από το ένα χωριό στο άλλο, «κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο, θεραπεύοντας τούς ασθενείς και επιδεικνύοντας έναν αληθινά  Ορθόδοξο τρόπο ασκητικού βίου, προσελκύοντας πολλές ψυχές στήν πίστη στον Χριστό Κύριο». Στήν συνέχεια αυτής της ιεραποστολικής περιόδου, ή Ευφημία έζησε στήν Μονή Ντίβιαν (πού βρισκόταν υπό την καθοδήγηση της Μακαριστής Ρωσίδας Ηγουμένης Θεοδώρας), κατόπιν εισήρθε στις τάξεις των μοναχών και για λίγο καιρό πήρε 12 ακόμη γυναίκες μονάστριες για να ανανεώσει την Μονή Τέμσκα. Ύστερα μεταφέρθηκε στήν Μονή Κόβιλ, στήν Μπάτσκα, όπου έγινε ή πρώτη Σύνοδος του Πνευματικού Κινήματος των Μπογκομόλτσι, στα 1933 Υπό την επίβλεψη του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ή Μακαρία Ευφημία άρχισε να μεταφράζει τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων από τα Ρωσικά έγραψε επίσης πολυάριθμες προσευχές και διδακτικές επιστολές.
Ή Όσια Ηγουμένη Ευφημία υπέφερε πικρά στήν διάρκεια του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου.



 Οι 48 αδελφές της Μονής Κόβιλ της Μπάτσκα—όπου ή Ευφημία ήταν ή Ήγουμένη—μαζί με τις αδελφές του Χόποβο και του Κούβεζντιν (καθώς έπίσης και της Μπάτσκα) εξορίσθηκαν στο Βελιγράδι από τούς Κροάτες Ούστασι πού έκαμναν λεηλασίες. Από το Βελιγράδι, αυτές οι άγιες Όμολογήτριες πήγαν στήν Μονή της Αγίας Παρασκευής (Πέτκα) στο Παρασίν, παίρνοντας μαζί τους και 30 παιδιά πρόσφυγες, ορφανά του πολέμου. Μετά τον πόλεμο τα παιδιά αυτά τα παρέδωσαν στήν φροντίδα στοργικών οικογενειών. Έχει λεχθεί για την Ευφημία ότι ήταν «μεγάλη και ζηλώτρια θεόσδοτη δασκάλα». Ως Ηγουμένη της Ραβάνιτσα μετά τον πόλεμο, καθιέρωσε έναν αυστηρό μοναχικό κανονισμό, δίνοντας έμφαση στήν ανάγνωση της Καινής Διαθήκης και την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων και Μητέρων για την ασκητική ζωή. Μετά την εν Κυρίω κοίμησή της, άφησε 53 αδελφές στις Μονές της 'Αγ. Παρασκευής και της Ραβάνιτσα, οι όποιες μέχρι σήμερα την ευλαβούνται ως άγια ή όποια κατέβαλε μεγάλη φροντίδα για τα πονεμένα παιδιά και έζησε μία ζωή αληθινά ευάρεστη στον Θεό.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΣΕΡΒΙΚΟ  ΠΑΤΕΡΙΚΟ. ΤΟΜΟΣ Α.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ 2015

ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ” Η ΟΣΙΑ ΣΤΟΪΝΑ (1890).








Η ΟΣΙΑ ΣΤΟΪΝΑ (1890). 'Ο βίος της γράφθηκε από τον Επίσκοπο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, το 1924 (Βελιγράδι). 'Η αγαπημένη Στόϊνα—Ευφημία μοναχή—τελούσε θαύματα στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Έζησε πολλά χρόνια στήν Μονή Ντέβιτς, στο Κόσσοβο όπου έχτισε ένα Ησυχαστήριο (Ίσπόστνιτσα), το 1895- Είχε ακόμη μεγάλη επίδραση στους Μουσουλμάνους του Κοσσυφοπεδίου. Διέδωσε τα «Καλά Νέα» με τον λόγο και την άγια ζωή της σε περιοχές έξω από το Κοσσυφοπέδιο, μέχρι το Νόβι Πάζαρ. Αφοσιωμένη μαθήτρια του Αγ. Ιωαννικίου του Ντέβιτς ή Μακαρία Στόϊνα ήταν μία αφοσιωμένη Χριστιανή δούλη, θαυματουργός, ανανεωτικής της μοναχικής ζωής και αγαπημένη κήρυκας του Ευαγγελίου του Χριστού.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΣΕΡΒΙΚΟ  ΠΑΤΕΡΙΚΟ. ΤΟΜΟΣ Α.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ 2015

ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ” H ΣΤΑΚΑ ΣΚΕΝΤΕΡΟΒΑ. Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ.







ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”



Η ΣΤΑΚΑ ΣΚΕΝΤΕΡΟΒΑ. Ή Αδελφή Στάκα, γνωστή ως «Χάτζη Εκόσπογια» (Προσκυνήτρια), εξ αιτίας των ταξιδιών της πού έκανε στήν Μέση Ανατολή καθώς και της διαμονής της σε πολλές περιοχές των Βαλκανίων, έζησε σχεδόν την ίδια εποχή με την Αίκατερίνα τού Πεκίου. 


'Η Στάκα ίδρυσε ένα σχολείο στο Σαράγιεβο για κορίτσια όλων των θρησκευτικών πεποιθήσεων, δεχόμενη ακόμη και τις θυγατέρες τού Τούρκου πασά. Δίδασκε την γραφή και την ανάγνωση καθώς και τις βασικές αρχές της Ορθόδοξης πνευματικότητας. Δημιούργησε μία χορωδία με Ορθόδοξους μαθητές πού ταξίδευαν σε διάφορους ναούς της Βοσνίας για να ψάλλουν στις ακολουθίες. Με την μεγάλη της Χριστιανική ευσπλαχνία ή Στάκα κέρδισε τον σεβασμό τού πασά τού Σαράγιεβο, σε βαθμό ώστε να ασκεί μεγάλη επιρροή στήν εκεί τουρκική αυλή . 

Ως εκ τούτου, έσωσε πολλούς από τον θάνατο. Έλεγαν ότι “ή  Προσκυνήτρια Στάκα κατεβάζει πολλούς ανθρώπους από την γκιλοτίνα και βγάζει τούς αθώους από την φυλακή. Ταξίδευε θαρραλέα στο Βελιγράδι και την Σέρβική Βόϊβοντινα και αγόραζε Χριστιανικά βιβλία και το υλικό για το σχολείο της και τούς αγαπημένους της μαθητές. 

'Ο Ρώσος ιστορικός και πρόξενος στο Σαράγιεβο της έδωσε τον τίτλο «ή μεγαλύτερη γυναίκα των Βαλκανίων». Με την αγνή ζωή της, τις εκπαιδευτικές της προσπάθειες και την προθυμία της να βοηθά τούς Χριστιανούς, ή Στάκα κέρδισε μετά την εν Κυρίω ανάπαυση της τρομερό σεβασμό από τούς ευλαβείς Σέρβους τού Σαράγιεβο και όλης της Βοσνίας. Δεν ήταν μοναχή με την τυπική έννοια, εν τούτοις έζησε «ως Χριστιανή των πρώτων χρόνων».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΣΕΡΒΙΚΟ  ΠΑΤΕΡΙΚΟ. ΤΟΜΟΣ Α.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ 2015

ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ” Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΟΥ ΠΕΚΙΟΥ. "Οι διάσημοι Βρετανοί ταξιδιώτες Έρμπυ και Μακένζυ γνώρισαν την Αδελφή Αίκατερίνα στο Πέκιο, το 1863, και την θεώρησαν ως το πιο σημαντικό πρόσωπο πού είχαν συναντήσει σε ολόκληρη την τουρκική Αυτοκρατορία. "





ΣΕΡΒΟΙ ΑΓΙΟΙ “ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”

Στους τόμους αυτούς υπάρχουν ορισμένοι Βίοι «Αγίων πού δεν έχουν ενταχτεί επίσημα στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας». Αυτοί περιλαμβάνουν τον Αρχιμανδρίτη Σεβαστιανό Ντάμποβιτς, τον Μητροπολίτη Μιχαήλ του Βελιγραδιού και άλλους. Ίσως κάποιος νά με κατηγορούσε ότι «βιάζομαι πολύ», αλλά έχω δώσει σε καθέναν από αυτούς τον τίτλο «Μακαρίας Μνήμης», φυλάσσοντας, βεβαίως το δικαίωμα της άγιο κατάταξης για την Ιερά Σύνοδο των Επισκόπων. Οι δίκαιοι αυτοί έχουν αντέξει στην δοκιμή του χρόνου, και οι ευσεβείς Χριστιανοί τούς ευλαβούνται όχι μόνον για την αγία ζωή τους επάνω στήν γη, αλλά επίσης και για τις προσευχές τους και τις επισκέψεις τους από τον Ουρανό! Απλά έπιθυμώ να προσφέρω μερικούς σύντομους Βίους Σέρβων Αγίων—ιδιαιτέρως ορισμένων άγιων γυναικών—πού οι ευλαβείς πιστοί, πού τούς θεωρούν ότι είναι Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τούς αναζήτησαν με θερμή προσευχή και δέχθηκαν από αυτούς μεγάλη έμπνευση.


  Η ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΟΥ ΠΕΚΙΟΥ. 'Η Αδελφή Αίκατερίνα ήταν μία αληθινά αγία γυναίκα, καταγόμενη από την περιοχή τού Πεκίου, ή οποία έζησε το δεύτερο μισό τού δέκατου ένατου αιώνα. Την εποχή αυτή, στήν Σερβία, όλες οι γυναίκες, και ιδιαίτερα οι μοναχές, ήταν υποκείμενες στήν δουλεία και σε μεγάλα δεινά από τούς Τούρκους. Ώς εκ τούτου, τα γυναικεία μοναστήρια δεν ανθούσαν τον καιρό της τουρκικής κατοχής των Βαλκανίων. (Έξ άλλου, στις περιοχές πέρα από ιούς ποταμούς Σάβα και Δούναβη, όπου ήταν εγκατεστημένοι οι Σέρβοι τα αυτοαποκαλούμενα «ελεύθερα» εδάφη εντός των ορίων της Αυστροουγγρικής  Αυτοκρατορίας, ή Όρθοδοξία—συμπεριλαμβανομένου και τού μοναχισμού—δέν γινόταν ευνοϊκά δεκτή). Ανάμεσα στους πολλούς Χριστιανικούς αγώνες της (Πόντιακ), ή Αδελφή Αίκατερίνα ίδρυσε ένα σχολείο για παιδιά στο Πέκιο (1855)» στο όποιο τα κορίτσια μάθαιναν να διαβάζουν, να γράφουν και να ασκούνται και σε άλλες εργασίες. Το 1860 ήταν γραμμένα 24 κορίτσια, και γύρω στα 1865 έγιναν 40. 



Οι διάσημοι Βρετανοί ταξιδιώτες Έρμπυ και Μακένζυ γνώρισαν την Αδελφή Αίκατερίνα στο Πέκιο, το 1863, και την θεώρησαν ως το πιο σημαντικό πρόσωπο πού είχαν συναντήσει σε ολόκληρη την τουρκική
Αυτοκρατορία. Δύο από τις μαθήτριές της, οι Αδελφές Βάνα και Ζάν συνέχισαν το έργο της με τα παιδιά και έγιναν επίσης και Ορθόδοξες Χριστιανές δασκάλες πού έχαιραν μεγάλης εκτιμήσεως.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΤΟ ΣΕΡΒΙΚΟ  ΠΑΤΕΡΙΚΟ. ΤΟΜΟΣ Α.ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ 2015

Ο Αγγλος πρέσβης γράφει συγκλονισμένος για το Αγιο Ορος: Ντράπηκα για τα δάκρυα στο πρόσωπό μου...John Kittmer, ο Πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα


Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ ΠΩΣ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΕ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ Κ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ.


ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ CLEMENT OLIVIER .


ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ